Kikker Kareltje en zijn Tarotkaartjes

Het was een prachtige, zonnige ochtend in de grote, groene vijver waar Kareltje de kikker woonde. De zonnestralen dansten op het wateroppervlak en de bladeren van de waterlelies wiegden zachtjes heen en weer. Kareltje had zijn tarotkaartjes bij zich, veilig opgeborgen in een klein, groen zakje dat hij altijd bij zich droeg. Kareltje hield van tarotkaarten; hij vond het heerlijk om ze te leggen en te ontdekken wat ze hem over zijn gedrag en gedachten konden vertellen.

Op deze speciale ochtend besloot Kareltje om van blad tot blad te springen, zoals hij vaak deed om zijn lenigheid te oefenen. Met een vrolijke sprong landde hij op het eerste blad en dan naar het volgende. Maar bij een iets te enthousiaste sprong gleed zijn zakje met tarotkaartjes uit zijn poot en viel pardoes in het water.

“Plons!” Het zakje zonk langzaam naar beneden en verdween in de modderige diepte van de vijver. Kareltje keek geschrokken toe, niet wetend wat te doen. In paniek dook hij het water in en begon meteen te zoeken. Hij woelde door de modder met zijn poten, maar het water werd er alleen maar troebeler van. De kaartjes leken steeds dieper in de modder te verdwijnen door zijn bewegingen.

“Waar zijn mijn kaartjes?” riep Kareltje wanhopig terwijl hij opnieuw naar boven kwam om adem te halen. Hij zwom van de ene kant van de vijver naar de andere, maar de modder maakte het onmogelijk om iets te zien. Uitgeput en radeloos klom Kareltje weer op een blad en begon te snikken. Zijn geliefde tarotkaartjes waren weg, en hij wist niet hoe hij ze ooit terug zou vinden.

Plotseling hoorde hij een zachte, vriendelijke stem. Het was Libby de libel, die net overgevlogen was. “Kareltje, wat is er aan de hand?” vroeg Libby bezorgd.

“Oh Libby, ik ben mijn tarotkaartjes verloren in het water en nu kan ik ze niet meer vinden!” huilde Kareltje.

Libby vloog laag over het water en keek naar de plek waar Kareltje zijn kaartjes had laten vallen. “Het water is te troebel, ik kan ze niet zien,” zei ze. “Misschien kunnen we iemand anders om hulp vragen?”

Kareltje knikte en samen gingen ze op zoek naar Benny de Bever. Benny was altijd goed in het bouwen van dammen en had sterke poten die goed door de modder konden graven. “Benny, kun jij me helpen zoeken naar mijn tarotkaartjes? Ze zijn in de modder gevallen,” vroeg Kareltje hopeloos.

Benny was meteen bereid om te helpen. Hij dook het water in en begon te graven met zijn sterke, brede staart en poten. Maar hoe meer hij groef, hoe dieper de kaartjes leken te verdwijnen. “Het is moeilijk, Kareltje,” zei Benny terwijl hij naar adem hapte. “De modder is te dik en de kaartjes zinken daardoor misschien steeds dieper.”

Kareltje voelde zich wanhopig. Zou hij zijn tarotkaartjes ooit nog terugvinden? Hij dacht aan Sally de Schildpad, die altijd zo geduldig en grondig was. Misschien kon zij helpen. Samen met Libby en Benny zwom Kareltje naar het plekje waar Sally graag in de zon lag.

“Sally, ik ben mijn tarotkaartjes verloren in de modder van de vijver. Kun je me helpen om ze te vinden?” vroeg Kareltje met tranen in zijn ogen.

Sally knikte langzaam en glimlachte vriendelijk. “Maak je geen zorgen, Kareltje. Laten we het samen proberen.” Sally gleed het water in en begon langzaam en geduldig door de modder te graven. Haar poten bewogen voorzichtig en ze maakte kleine, gecontroleerde bewegingen om de modder niet verder op te woelen.

Na een tijdje riep Sally: “Kareltje, ik denk dat ik iets gevonden heb!” Kareltje zwom snel naar haar toe en ja hoor, daar waren zijn tarotkaartjes! Ze zaten onder de modder, maar waren nog heel.

Kareltje was dolblij en omhelsde Sally. “Dank je wel, Sally! Je hebt me gered!” zei hij. Hij nam de kaartjes mee naar de kant en maakte ze voorzichtig schoon. Zijn vrienden, Libby, Benny en Sally, stonden om hem heen en glimlachten.

Vanaf die dag hield Kareltje zijn tarotkaartjes altijd extra goed vast als hij van blad tot blad sprong. En elke keer als hij zijn kaartjes legde, dacht hij aan hoe zijn vrienden hem hadden geholpen en voelde hij zich gelukkig. Dankzij hun hulp had hij zijn geliefde tarotkaartjes teruggevonden en wist hij dat hij altijd op zijn vrienden kon rekenen, wat er ook gebeurde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *