De Tarotkaarten van Gerda

In het kleine, wat verouderde huisje aan de rand van de stad, hing de geur van vervlogen tijden en stille herinneringen. Termo had hier jarenlang gewoond met zijn vrouw Gerda, een vrouw die met haar levendige geest en warme lach het huis had gevuld met liefde en licht. Gerda was een gepassioneerde liefhebber van tarotkaarten. Ze geloofde dat de kaarten niet alleen de spiegel van de ziel waren, maar ook een middel om met zichzelf in gesprek te gaan. Haar collectie tarotkaarten was haar meest dierbare bezit.

Sinds Gerda’s overlijden was het huis stilletjes veranderd in een schaduw van wat het ooit was geweest. Termo dwaalde door de dagen, verloren in zijn verdriet. Zijn vrouw had hem achtergelaten in een wereld die zonder haar aanwezigheid te groot en te leeg leek. Zijn zoon, Michael, en dochter, Lisa, maakten zich ernstige zorgen over hun vader, wiens grijzende ogen steeds minder van de wereld leken op te nemen.

Op een regenachtige namiddag, terwijl Termo oude dozen op zolder doorzocht, stuitte hij op een prachtig versierde houten kist die hij niet onmiddellijk herkende. Nieuwsgierig en met trillende handen opende hij de kist. Daar, zorgvuldig uitgestald, lagen de tarotkaarten van Gerda. Het moment dat hij de kaarten aanraakte, voelde hij een vreemde, bijna elektrische schok van herkenning en verbondenheid. Het was alsof elk van de kaarten doordrenkt was met een stukje van Gerda’s geest.

Aangemoedigd door deze ontdekking, begon Termo zich te verdiepen in de wereld van tarot. Hij bestudeerde elk symbool, elke figuur en elke kleur op de kaarten, hopend op een teken van Gerda. Elke avond spreidde hij de kaarten uit op de oude eikenhouten tafel waar zij vroeger samen aan hadden gezeten. Hij voelde zich dichter bij haar elke keer dat hij een kaart trok.

Zijn kinderen merkten een subtiele verandering op in hun vader. Michael zag dat Termo’s ogen iets van hun oude schittering terugkregen. Lisa merkte op hoe hij soms glimlachte als hij dacht dat niemand keek. Hoewel ze aanvankelijk sceptisch waren, begonnen ze de waarde van de tarotkaarten in het leven van hun vader te waarderen. Het was geen directe genezing, noch een voortdurende vreugde, maar het gaf hem momenten van vrede en soms, een zachte glimlach, als een stille conversatie met de liefde van zijn leven.

Met vallen en opstaan, door stormen en zonnige dagen, hield Termo zich vast aan de kaarten als een anker dat hem verbond met Gerda. Hij leerde dat elke kaart niet over de toekomst sprak, maar over het hier en nu, over hoe hij zich voelde en hoe hij kon groeien. Met de tijd leerde hij zijn verdriet een plek te geven, en de kaarten werden een brug tussen zijn verleden met Gerda en zijn huidige leven.

Op een avond, terwijl de zon langzaam onderging en de lucht vulde met strepen van paars en goud, legde Termo de kaarten neer in een nieuw legpatroon dat Gerda hem ooit had willen leren. Michael en Lisa zaten bij hem, kijkend hoe hij met vaste hand de kaarten schikte. “Deze zijn voor de wijsheid,” zei hij zacht, “en deze voor de herinneringen, en deze… deze zijn voor de liefde.”

En zo, met de tarotkaarten van Gerda, vond Termo zijn weg terug naar het leven, begeleid door de stille kracht van de herinneringen die ze samen hadden gedeeld en de onzichtbare lijnen van liefde die zelfs de dood niet kon verbreken.

Klik hier voor een pop-up van de hoofd foto?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *